Kategoria: Kosmosy

Do naszego gabinetu poczta przychodziła dwa razy w tygodniu. Z reguły były to: rachunki (na chuj z nimi), holoulotki (diabli nadali to ustrojstwo) albo pogróżki dla Neurina, jeśli jakaś matka odkryła tatuaż, który pociecha strzeliła sobie u niego, udając, że ma powyżej osiemnastu lat.

Ale tego dnia listonosz przyniósł przesyłkę do mnie. Stary robot pocztowy, który braki smaru w złączach nadrabiał sowicie alkoholem, zapukał do drzwi naszego gabinetu i wręczył mi paczuszkę.

– Pan pokwituje, panie Enneries – zaburczały trybiki, udające dźwięk mowy.

Totalnie zgłupiałem.

Nie chodzi o to, że zapomniałem, jak się podpisywać przy tradycyjnych listach. Ostatni list, jaki dostałem to ten, w którym Dyrekcja Astrouniwersytetu informuje moją matkę, że albo się ogarnę, albo moja rodzina zostanie zmuszona do zapłaty kary w wysokości… i tu leciała jakaś niebotyczna liczba astrodolarów, taka na dwie lub trzy linijki, bo na tyle szanowna Dyrekcja wyceniła sobie kłopoty z moją osobistością.

– No, otwórz ten list – łysy łeb Neurina wepchnął się między mnie a przesyłkę, gdy tylko robot poszedł – Może to kobieta?

Wynajmowaliśmy razem z Neurinem gabinet od wielu lat – ja, weterynarz kosmicznych kreatur, i on, tatuażysta kosmicznych kreatur. Do różnych jego dziwactw zdołałem się przyzwyczaić. Wiedziałem, że jego nerwy mają konsystencję galarety i wpada w panikę średnio co 3,5 sekundy. Wiedziałem, że zbiera uranogranaty w naszym gabinecie, a gdy nikt nie widzi: dzwoni do matki i opowiada jej o swojej karierze prawnika. Mało tego – raz nawet przearanżowaliśmy na łeb, na szyję nasz gabinet na prawniczą kancelarię, gdy szanowna madre postanowiła nas osobiście odwiedzić. Mieliśmy co prawda lekki problem, gdy maman dogrzebała się do tatuatorskich maszynek Neurina i moich serc szeklożuczków w formalinie, ale wykpiliśmy się tajemnicą śledztwa.

Ale poza tym wszystkim, Neurin był okropnym plotkarzem, a to już czasem ciężko szło mi zdzierżyć.

Szczególnie w takich chwilach, jak ta.

– Czy ty znasz taki kontrowersyjny termin jak tajemnica korespondencji? – zezłościłem się, ale wewnętrzny panikarz Neurina był zbyt zajęty lekturą.

– To z jakiejś szkoły? – mruknął, a ja odskoczyłem i zabrałem list sprzed jego nosa – Dogrzebali się, że razem podrobiliśmy Twój dyplom?

Kurwica mnie strzeliła i zalała całego.

– Nie podrobiliśmy mojego dyplomu, Neurin – powiedziałem przez zaciśnięte zęby. W zasadzie to zmieniliśmy tylko „nie dopuszczony” na „dopuszczony”, czy to jednak warto toczyć aferę o trzy znaki?

– Ale jakaś szkoła do ciebie pisze – Neurin przezornie przesunął się w stronę swojego stanowiska – To co oni mogą chcieć innego?

Usiadłem za swoim biurkiem, lekceważąc parę wodnistych oczu, które śledziły mnie z psią wiernością i spojrzałem raz jeszcze na elektroniczny arkusz.

Przeczytałem to, co tam do mnie napisano.

Literka po literce, znak po znaku.

A potem zrozumiałem, że muszę się napić.

Poszedłem na zaplecze i wygrzebałem ostatnie piwo z lodówki. Kopie jak stąd do gwiazd, głosił szumny napis na etykiecie, a ja pożałowałem swoich wyborów. Do kurwy, mogłem zostać kolesiem, który pisze denne teksty na butelkach piwa i mój świat z pewnością byłby lepszy.

Ale nie był.

Ja zostałem kosmicznym weterynarzem i jak zawsze ściągnęło to na mnie nieszczęście.

– Jakie to miłe z ich strony – Neurin rozpromieniał się właśnie nad moim listem, gdy wróciłem – Uważam, że powinieneś być zachwycony.

Miałem nadzieję, że moja kwaśna mina wyraża coś zupełnie innego.

Poprosili mnie o poprowadzenie zajęć z weterynarii dla młodzieży najbogatszego gwiezdnego liceum.

To musiało się skończyć katastrofą.

***

To nie jest tak, że ja nie lubię szkół. Albo, że nie lubię młodzieży. Po prostu zęby mi w drugą stronę rosną od obcowania z przestarzałymi, zatwardziałymi organizacjami, których jedynym orężem jest hierarchia. A kociej mordy dostawałem od przebywania w towarzystwie nabuzowanej hormonami dziczy, której jedynym celem jest napić się astrowódki tak, żeby matka nie widziała.

No dobra, to jednak nie lubiłem szkół. I stanowczo nie cierpiałem młodzieży.

Do tego jeszcze drażnił mnie świat prestiżu, blichtru, modnych trendów i zasad, a autorytetom lubiłem udowadniać, że się mylą. Moja matka mogła twierdzić, że szkoła chciała mnie wywalić w deszczu zapłaconych pieniędzy, bo byłem leniem i nieukiem, ale ja doskonale pamiętałem każdą ciętą ripostę, jaką raczyłem swoich profesorów – starych dziadów we frakach, którzy ostatni raz oglądali na własne oczy zwierzę, gdy ich kot zeszczał się im na dywan i nigdzie nie było pokojówki.

Podsumowując, najbogatsze gwiezdne liceum brzmiało jak ostatnie miejsce, w którym chciałbym się znaleźć.

Gdy przyszedł ten nieszczęsny dzień, wyruszyłem z gabinetu zakutany w garnitur jak ostatni idiota. Poprzedniego wieczora próbowaliśmy namierzyć z Neurinem ten idealny strój na tę pieprzoną okazję, ale pokłóciliśmy się przy ocenie mojego ulubionego T-shirtu.

Ja twierdziłem, że będzie idealny, Neurin z wprawą stylistki dowodził, że zrobię z siebie jeszcze większego durnia, o ile to w ogóle możliwe. Nie rozumiałem jego uwag. Koszulka była solidna, miała nadruk z kotem, który ujeżdżał jednorożca na kręcącej się pizzy i ja nie miałem jej nic do zarzucenia.

Ale stchórzyłem ostatecznie i wziąłem garnitur.

Już w astrobusie ludzie patrzyli się na mnie jak na ważnego człowieka – a raczej, lustrowali takim wzrokiem mój garnitur. Miny pełne szacunku gasły, gdy ich wzrok zatrzymywał się na mojej twarzy. Pierwsze „dzień dobry” usłyszałem już na drodze do liceum – a kiedy winda wywiozła mnie wysoko do przeszklonego gmachu, na jego korytarzu czekało już na mnie trzech starych dziadów.

O, przepraszam, trzech szacownych nauczycieli.

– Czy pan Enneries? – zagadnął jeden z nich, zerkający krzywo zza najmodniejszych astrokularów.

– We własnej osobie – potwierdziłem i podałem rękę dziadydze, a reszta jego koleżków przyjrzała mi się znacząco.

– Mamy nadzieję, że zdaje sobie pan sprawę, gdzie pan został zaproszony – dziad uścisnął mi dłoń z wahaniem, a grymas wygiął jego starcze usta.

– Mam nadzieję, że zdają sobie państwo sprawę, kto został zaproszony – wypaliłem, jakby mój język ułożył się w słowa szybciej od moich myśli.

Zanim dotarłem do klasy, już byliśmy wrogami.

***

Spóźniłem się na te zajęcia o 1,5 minuty. Mówię o tym, bo uczniowie od progu powitali mnie tym wyrzutem – 1,5 minuty oddzieliło ich przecież od ich kariery i świetlanej ścieżki rozwoju, to 1,5 minuty w tyle za konkurencją, świat nie spał przez te 1,5 minuty.

Nie zesrajcie się z tymi minutami, miałem ochotę im odpowiedzieć.

Zamiast tego jednak powiedziałem:

– Dzień dobry.

Przed sobą miałem trzydziestkę z pewnością najbardziej zblazowanych stworzeń, jakie spotkałem w swoim życiu. Rozpoznawałem te typy bez wahania. Na ostatnich ławkach: cheerleaderki i chłopaki ze szkolnej drużyny, otoczeni wyziewami swoich nastoletnich hormonów. Na pierwszych ławkach: mściwe kujony, gotowe zabić, by nie pożyczyć notatek. W środkowych ławkach: wzgardliwe nerdy, chowające się w swoich klikach przed całym światem.

Wszyscy różni, ale połączeni najnowocześniejszym wnętrzem klasy, najmodniejszymi gadżetami i wyrachowaniem w nastoletnich oczach.

– Na dzisiejszych zajęciach chciałbym wam opowiedzieć o bogactwie gatunków w naszej galaktyce – zacząłem zajęcia, nagle jednak podniosła się wrzawa.

– Nie obchodzą nas gatunki w galaktyce – rzuciła sztunia z kategorii: dziewczyna kapitana drużyny – Wiadomo, że i tak za dwadzieścia lat to wszystko przestanie istnieć, poprosimy o temat istotny dla naszej kariery.

– My tu musimy mieć same piątki – dodał chłopak, który z pewnością prowadził sportową drużynę – Pan rozumie, prestiż i dobre oceny, nie po to moja stara płaci za tę szkołę.

– No dobrze, w takim zajmijmy się ludźmi, którym udało się zrobić coś niebywałego – nadal siliłem się na spokój – Odkrywcy pulsaromotyli.

– Kogo tam obchodzi odkrywanie jakichś bzdur – rzucił chłopaczek z kategorii: mściwe kujony – Zajmijmy się czymś perspektywicznym dla naszej kariery.

– Piątki i prestiż, panie weterynarz – przypomniał drużynowy mięśniak.

Zacisnąłem zęby i sięgnąłem do torby żałując, że nie podpieprzyłem Neurinowi kilku uranogranatów.

– W porządku, w takim razie praktyka. Praktyka zawsze jest perspektywiczna – wyciągnąłem z torby słów z formaliną – Rozbiór serca meteorożca, czy ktoś odważy się zacząć?

Otworzyłem słój i wyciągnąłem potężny mięsień, a klasa spojrzała na mnie z obrzydzeniem.

– Babranie się w bebechach? – wyraził swoją wątpliwość jeden ze wzgardliwych nerdów – To…

– … nie jest zajęcie zgodne z profilem waszej kariery? – przerwałem mu, a moje myśli oddały walkowerem władzę dla języka. – To ja wam coś powiem, moi drodzy, coś być może wywrotowego:  wiecie, że żaden pracodawca w galaktyce nie będzie zwracał uwagi na wasze piątki, a światu trzeba innych rzeczy niż waszej bufonowatej kariery?

I wtedy rozpętało się piekło.

***  

Okrężną drogą wracałem do naszego gabinetu, lekceważąc spojrzenia ludzi w astrobusie. Zazdrościłem szczerze spokoju dla serca meteorożca, a widok galaktyk za szybami pojazdu napełniał moje myśli eskapistycznym pierdoleniem.

Gdy wróciłem do naszego gabinetu, Neurin wypuścił z rąk maszynkę na mój widok. Umknąłem od razu na zaplecze, nie chcąc mu płoszyć klienta, ale dopadł mnie, zanim zdążyłem zdjąć krawat.

– Poszedłeś prowadzić lekcję czy napierdalać się z połową szkoły? – rzucił z ekscytacją strachliwego plotkarza, a ja spochmurniałem.

– A na co ci to wygląda?

Neurin zmierzył wodnistymi oczami moją obitą gębę, siniaki wokoło oczu i rozdarty garnitur, na którego kołnierzu odcisnęła się krwawy ślad szczęki.

– Zarywałeś do laski kapitana drużyny? – zakpił, a ja pokręciłem głową.

– Gorzej – odparłem – Próbowałem im uświadomić, jakie to wszystko ma znaczenie.

Neurin przejął się absolutnie. Wyciągnął z lodówki piwo, którego zapasy musiał uzupełnić, przyłożył mi najpierw puszkę do najbardziej obitych partii gęby, a potem wetknął mi ją do ręki.

Zaniepokoiłem się, gdy ją otworzył i zaczął mówić.

– Na luzie, stary. Kolejnym razem ja pójdę, przebiorę się za ciebie, zrobię im parę dziarek i nikt nie będzie narzekał – spojrzałem na niego zdziwiony, bo mój koleżka rzadko kiedy wypowiadał tak złożone zdania. – Nawet mogę założyć tę twoją koszulkę, najgorzej tylko będzie z włosami, ale ja już…

Chłód podejrzenia objął mnie szponowatą ręką.

– Neurin, czy ty coś wiesz?

Wodniste oczy wbiły spojrzenie w ziemię.

– No… bo… zanim ty zdążyłeś wrócić, to już przyszło pięć kolejnych szybkobieżnych listów.

Puszka piwa wypadła mi z dłoni. Ale nie zwróciłem uwagi ani na denny napis, ani na żółtą, cieknącą po podłodze strudze.

– W jednym dyrektor szkoły gratuluje Ci sprowokowania młodzieży do rozważań – wymamrotał Neurin – Napisał ci tam, że młodzież nigdy jeszcze nie była taka pobudzona, a kontakt z ryzykownych ideami sprawił, że tym bardziej zrozumieli wagę…

– … piątek i kariery? – skończyłem ponuro, a Neurin spojrzał na mnie zaskoczony.

– Kolejne cztery to zaproszenia z innych szkół na lekcje.

To będzie proste, powiedzieli mi kiedyś, najtrudniej to tylko sprowadzić pannę młodą do piwnicy.

Wpadłam na wesele jak zawsze mocno spóźniona. Eliksiry zdrady, detektory podłości, odczynniki kłamstwa i mierniki przyrodzenia swoje ważyły, dość ciężko ukrywało się je w koktajlowej torebce albo za stanikiem. Zza cekinowego brzegu mojej sukienki i tak zresztą wystawała rurka do testera jakości nasienia, ale w pewnej chwili przestałam się nią przejmować.

To cudeńko wyglądało zupełnie jak złoty e-papieros, a ja zawsze lubiłam uchodzić za ekstrawagancką i bogatą.

No więc, wpadam na wesele. Mam cekinową sukienkę, złote buty, burzę loków i burzę w sercu, bo ja niczego się nie boję. Aj, ta wariatka, mówili o mnie, aj, Czesia Pazurek, jak wjedzie, to poziom testosteronu spada poniżej zera – a ja zawsze wtedy mówiłam: pierdolicie, kochaneczki, pierdolicie i nie chodzi mi o to, co robiliście wczoraj pod kołderką.

Na weselu rypie już muzyka. Kapela rzępoli smętne disco polo, laska za mikrofonem ma taką minę jak ja na szkolnej akademii, ale niestety nie śpiewa o opłotkach i kransoludkach. Koleś napieprza w klawisze z gracją drwala rąbiącego las sekwoi, a typ od gitary gra tak, jakby zamiast gitary macał kogoś po cyckach.

Wnioskując po płynności melodii, nie są to zbyt równe cycki.

Zdejmuję wysadzane brylantami okulary i rozglądam się. Na lewo – typ z cyklu: wuja Marian, wąs, łysina i morze obleśnych żartów za pazuchą. Obok niego – ciocia Grażyna, albo inna Wiesława, a może nawet Gienia. Na głowie ma fryzurę inspirowaną wdziękiem kalafiora, na twarzy resztki podkładu pierwszy raz w tym wieku, a garsonka zaraz po weselu powędruje niechybnie na półkę z oznaczeniem: użyć drugi raz w dniu pogrzebu. Dzieciaki biegają chmarą, młodziki łypią póki co po kątach, a jedna, pucołowata dziewczynka z różowymi gumkami bezczelnie leje wódkę do kubeczka z sokiem, ozdobioną słomeczką z różowawym misiem.

Znam ja ich wszystkich zbyt dobrze.

Pannę młodą dostrzegam na końcu, odgrodzoną chmarą ludzi. Podbiegam do niej, dziewczyna ma grzywkę, ciemne włosy i jest mocno przestraszona. Odciągam ją na bok, udaję przyjaciółkę, ona w smutnym umpa-umpa muzyki nie umie mi odmówić.

A kiedy lądujemy w kiblu w piwnicy, zaśmiewając się jak dwie przyjaciółki – choć tylko jedna z nas naprawdę rechocze – mówię dziewczynie, o co tu chodzi naprawdę.

– Muszę tam wejść w Twojej sukni. Odebrałam cynk, że dzieją się tutaj złe rzeczy.

***

Ile czasu zajmuje mi przekonanie dziewczyny? Za długo. Laska opiera się, ale kibel ma metr na metr i to ja stoję bliżej wyjścia. Wychodzę po długiej chwili, eliksir zmiennokształtu już się odpalił, więc mam grzywkę i ciemne włosy. Wpadam na salę w sam środek rejwachu, licząc, że goła panna młoda nie ucieknie z kabiny w akcie desperacji.

Za pończochą mam detektor podłości. Jak perfumę rozpyliłam sobie eliksiry na zdradę. Odczynniki kłamstwa tkwią mi za stanikiem, a miernik przyrodzenia udaje, że jest bransoletką.

Dość długą bransoletką, bo musi mieć skalę na najróżniejsze przypadki.

Tanecznym krokiem mijam wuja Mariana i wszystkie inne ciotki. Dopadam pana młodego – wygolony typo o wodnistych oczach patrzy się na mnie zaskoczony, a ja klnę sama na siebie w myślach. Gdzie z tymi zębiskami, gdzie z tym uśmiechem, gdzie z tą brawurą myślę sobie – ta panna młoda była cicha jak myszka.

No więc ja też jestem cicha jak myszka. Łypię spod grzywki, ruszam do tańca, a moje skarby cichutko pracują.

Eliksiry pylą się i widzę, jak w moim pierścionku zmienia się kolor oczka. Detektor napieprza mi wciąż za udem, tak mocno, że boję się o jego burczenie. Odczynniki kłamstwa robią się ciepłe, a miernik przyrodzenia – no tym razem nie jest mi zupełnie potrzebny.

– Skąd masz taką piękną biżuterię? – sapie mi do ucha pan młody, a ja widzę, jak łypie nad moją głową na inne panienki, szczególnie: na jedną rudą w kusej, czerwonej sukience.

– Wujek mi dał.

– Jaki wujek?

– Przecież wiesz, jaki wujek. Tylko jeden wujek może mi dać taką… taką… no taka długą biżuterię – kluczę i rumienię się, bo ta panna młoda nigdy w życiu nie powiedziałaby: biżuterię w kształcie potężnego chuja.

– Niezły wariat ten wujek Marian – rechocze pan młody, a wtedy moje mierniki kończą swoją pracę.

I ja już wszystko wiem.

***

– Nie panikuj – mówię potem do nieśmiałej dziewczyny, gdy ona już odzyskała swoją suknię, a ja wbiłam się na nowo w cekinowe szmatki – Ja jestem Czesia Pazurek, ze mną nie zginiesz. Jestem Wykrywaczką Łobuzów i Tropicielką Męskiej Szumowiny.

Dziewczyna gapi się na mnie spod grzywki, jakbym zesrała się złotem, które od razu zmieniło się w jednorożca i zaczęło płynnie mówić po angielsku.

– Ale mój misio… – szepcze naiwnie, a ja kiwam głową ze zrozumieniem.

Ach, te misie. Te pieprzone, zasrane niedźwiedzie, których morale jest płaskie jak skóra zwierzaka, rozlozona przed telewizorem.

Zza uda wyciągam malutki paragon z kartami pomiaru i zaczynam tłumaczyć dziewczynie parametry.

A potem jest tak, jak zawsze: trochę krzyku, trochę płaczu, trochę wspomnień, aż wreszcie panna młoda siada pod ścianą wśród swoich falban jak zżarta i wypluta beza, a łzy zaczynają płynąć i rzeźbić wąwozy w jej makijażu.

Zawsze jest mi ich szkoda w tej chwili, ale do jasnej anielki, nie po to zostałam Wykrywaczką Łobuzów, by skazywać kobiety na draństwa męskiej szumowiny. Siadam obok niej. Ze stanika wyciągam piersiówkę i żelki. Łoimy wódkę, która ma smak misia haribo, a z góry dochodzą nas śpiewacze jęki. Zaczyna mi mówić o Kaśce spod piątki, o późnych powrotach, o zużytej gumce, którą raz czy dwa znalazła na tyle samochodu, o wieczorach, w których nie znaleźli żadnego tematu i urlopach, które dla niej bliższe były udręki. Mówi o matce, która wspominała o jej weselu odkąd skończyła podstawówkę, o ojcu, który od matury odlicza, aż się zjawią wnuki, o całej wsi z wujem Marianem na czele, która zawsze łapie ją za brzuch, gdy tylko się pojawi, a ja wciąż kiwam głową ze zrozumieniem.

– I co ja mam teraz zrobić? – mówi mi na koniec – Mówili mi, że łobuz to kocha najbardziej – mruczy, a ja ze schowka pod zlewem wyciągam same niezbędne teraz rzeczy.

Gaśnicę, wiadro pomyj i ogromną siekierę.

– Myślę, że teraz, na tym weselu, to ty moja droga, powinnaś zostać największym łobuzem.

 Po siekierę i wiadro pomyj sięga jeszcze jak cicha myszka. Ale gdy razem wychodzimy na schody, mam obok siebie najdzikszą szczurzycę.

Całe nasze nieszczęście zaczęło się od tego, że do salonu Neurina przyszedł koleś z potężnym kosmopsem. Przyzwyczaiłem się do Neurina – on jest tatuatorem kosmozwierząt, ja jestem kosmicznym weterynarzem i to dobre połączenie na naszej szalonej planecie, gdzie więcej jest kosmicznej fauny, niż ludzi.

A w zasadzie: myślałem, że to dobre połączenie do dzisiaj.

– Poproszę tatuaż z wilkiem. Tatuaż z wilkiem kosmopsiulkowi – powiedział koleś, który przyszedł do Neurina, gdy ja czyściłem przyrządy po operacji. Wycinałem astromątwie lokalnego mafiosa woreczek żółciowy i cóż Wam powiem, moje nerwy były wtedy w gorszym stanie od tego woreczka.

Kosmopsiulek miał na moje oko 2 metry wzwyż, 2 metry wzdłuż i jeden kuper w gratisie. Neurin zanurkował w psią sierść, jego łysa łepetyna wyjrzała z okolic psiego dupska jak kleszcz, ale w końcu, po dłuższym oględzinach, Neurin się zgodził. Bałem się, że zemdleje przy okazji, bo jak sama jego ksywka wskazuje, stalowe nerwy nie są jego mocną stroną – ale tym razem ocenił chłodnym okiem sytuację i słabym głosem zawyrokował:

– We… wezmę.

Rozstawił parawany, łypiąc na mnie krzywo i zajął się tatuowaniem kosmopieseczka.

Najpierw zza parawanów wyfrunęły kłaki. Potem wystrzeliło kilka kołtunów. Na koniec ja mało nie zszedłem na zawał, gdy coś kosmatego zawinęło mi się wokół łydki – to ostatnie, najdłuższe pasmo włosów z okolic tyłka.

Próbowałem zająć się robotą, ale koleś od kosmopsa był jeszcze gorszy od Neurina.

– Tylko z wilkiem – piszczał – Tatuaż z wilkiem ma być!

Słuchając go, myślałem o tym, że koleś tańczy po krawędzi. Neurin przecież poza słabymi nerwami miał także atomową bazukę i trzy kiście uranogranatów w szufladzie – stały element prowadzenia biznesu, gdy stać cię na lokal wyłącznie przy stacji kosmicznej.

W końcu jednak towarzystwo się uspokoiło i zza parawanów dobiegał mnie tylko monotonny warkot maszynki. Być może Neurin pokazał kolesiowi zawartość szuflady – to z reguły zmieniało nastawienie najbardziej drażliwych klientów.

A potem zacząłem jeść zupę i dramat rozpoczął się na nowo.

Termos z pomidorową przyniosłem sobie wczoraj, ale hydrożuk i amputacja jego serca odjęły mi apetyt. Dziś jednak nie czekałem już na nikogo. Otworzyłem termos za biurkiem, sięgnąłem po miskę i już miałem rozkoszować się posiłkiem, gdy dotarło do mnie, że czegoś mi tu brakuje.

Łyżka. Nie miałem łyżki.

Przez chwilę rozważałem kroplówkę, nie po to w końcu jestem kosmoweterynarzem, by nie znać takich manewrów – ale ostatecznie wstałem jednak i powlokłem się do…

– Kurwa mać! – wrzasnąłem w pół myśli i nagle wylądowałem na podłodze. Pieprznąłem barkiem w biurko, usłyszałem tylko ostry zgrzyt i nagle ciepła struga popłynęła przy mojej nodze.

Pierwsza myśl: zwieracze?

Druga myśl: zupa!

Moja pyszna zupa ściekała właśnie smętnie po podłodze, barwiąc mój biały kitel na szlachetny kolor bitew i mordowania swoich wrogów. Wstałem skwaszony, poszedłem po mopa, sprzątnąłem resztki obiadu i zawlokłem miotłę z powrotem.

Jedyną radość przyniósł mi fakt, że Neurin też się wypierdolił.

Nie byłem samotny w nieszczęściu.

Zakręciłem termos bez nadziei i wyszedłem z lokalu. Na mojej planecie dzień był w rozkwicie, trzy słońca nakurwiały radośnie po orbicie, a statki z pobliskiej stacji furgały po niebie jak kłaki neurinowego kosmopsiulka. Poszedłem do spożywczego, ale nie wpuścili mnie, dzisiaj mieli dzień bez ludzi. Zajrzałem do kiosku, ale tam wisiałem jeszcze hajs za fajki, tam też nic nie ugrałem.

I już miałem rzucać to wszystko w cholerę, gdy nagle dostrzegłem, że w naszym pionie wieżowca rozbłyskuje wybuch.

Pomyślałem o Neurinie i uranogranatach.

Zawróciłem. Wpadłem do wieżowca z zadyszką, windę zrugałem trzy razy, że za wolno jedzie – a kiedy wpadłem do naszego salonu zamarłem i znów poczułem się jak wycinany woreczek.

Resztki parawanów walały się po wybuchu. Kosmopies – potężny kosmopies, 2 metry na 2 plus gratisowy kuper – sterczał na moim biurku jak księżniczka i skamlał głosem bitego dziecięcia. Skamlał też Neurin, bo koleś od kosmopsa jeździł prawie na nim po salonie, darł się na niego jak opętany, a podłoga upstrzona była plamami jego śliny.

– Co tu się dzieje, do pulsarodiabła? – rzuciłem, a koleś się zatrzymał.

– Skrzywdził mi kosmopsiulka. Mojego kosmopsiulka! – zawołał, a bydlak dwa na dwa zaskamlał na zawołanie.

– Na razie to kosmopsiulek krzywdzi moje biurko – powiedziałem, widząc że psia odbytnica  otwiera się idealnie nad moim komputerem – Na czym polegają inne krzywdy?

– Na czym? Na czym? Proszę zobaczyć, na czym.

Niechętnie zbliżyłem się do gratisowego kupra. Był już obok niego rysunek Neurina i na jego widok mało nie parsknąłem śmiechem.

Ale wspiąłem się na wyżyny opanowania.

– No i?

– Ten tatuaż nie wygląda jak drapieżnik – rzucił koleś oskarżycielsko – On wygląda brzydko…szkaradnie… płasko jak wycieraczka.

Zaiste, lepiej bym tego nie określił. Wilk był koślawy, miał spierdoloną perspektywę pyska, a jego kanty były tak ostre, jak odłamki uranogranata.

Ale nadal nie zszedłem z wyżyn opanowania.

Spojrzałem na skulonego Neurina, który miał talent rysowniczy, ale zdecydowanie nie do zwierząt. Spojrzałem na rozsierdzonego kolesia, na bydlę o dwóch dupach i orzekłem chłodno:

– Wilkcieraczka. Takie zwierzę. Ja jestem kosmoweterynarzem i mojego autorytetowi może pan uwierzyć. To wilkcieraczka. Drogie zwierzę. Rzadkie zwierzę.Tylko jeden mafijny bonza ma takie na tej planecie i kosztowało go to milion stardolarów, trzy własne nerki i połowę planety. Na szczęście moja rodzina hoduje wilkcieraczki i wszystko wiem o tych zwierzętach. To wilkcieraczka jak malowanie.

Koleś zastygł, a ja rozwijałem swoje oratorskie talenty dalej.

Gdy typ wyszedł – zdecydowanie zaintrygowany hodowlą wilkcieraczek – nerwus Neurin bez słowa zabrał się za sprzątanie. Wytarł wszystko, zamiótł każdy drobiazg, a kiedy skończył, spojrzał tylko na mnie spode łba i zapytał cichutko:

– Enn, jak ty to zrobiłeś?

– Mam mózg, durny kasztanie – mruknąłem – Jak klient ma uwagi, to nie wyciąga się od razu uranogranata.

Na tym skończyliśmy naszą dyskusję.

***

Kolejnego dnia rozdzwoniły się w naszym gabinecie telefony. Odebrałem jeden, drugi, trzeci, czwarty – przy dziesiątym puściłem nagraną wiadomość, przy piętnastym schowałem się w toalecie.

Przy dwudziestym przyszedł Neurin, a przy dwudziestym siódmym Neurin zorientował się, że jestem w kiblu.

– Enn, co ty zrobiłeś? – usłyszałem speszony głosik.

– Wypierdalaj Neurin. Zejdź mi z oczu, bo ja wyciągnę uranogranata.

– Ale co ja…

Sam wypadłem zza drzwi.

– Wiesz, czyjemu kosmopsu dziarałeś wczoraj dupę? To był kosmopies brata prezydenta Federacji.

– I co z tego?

– To druga najbogatsza rodzina na tej planecie.

– I co z tego?

– I druga najbardziej uzbrojona rodzina na tej planecie.

– No i? – zapytał Neurin pokornym tonem, a ja oparłem się o ścianę.

– Wszyscy teraz dzwonią po żywą wilkcieraczkę.